Yai_iaY

เคยเขียนเอาไว้ที่อื่นแล้ว และมักจะพูดให้คนอื่นฟังอยู่เสมอว่า "ความรักของคนเราเปรียบเสมือนฤดูกาล"

ฤดูหนาว - เหงา อยากหาคนมากอด ให้ความอบอุ่น

ฤดูร้อน - หาคนกอดได้ละ เริ่มต้นความรักซะที ไปเที่ยวดีกว่า

ฤดูฝน - อกหัก ถูกทิ้ง ทำมิวสิค

ฤดูหนาว - เหงา อยากหาคนมากอด ให้ความอบอุ่น ...

ฯลฯ

ความรักของคนเราก็วนเวียนอยู่อย่างนี้

ผมเองก็ชอบทุกฤดูนะ แต่ตอนเด็กๆ จะชอบฤดูฝนเป็นพิเศษ เพราะเป็นการเปิดเทอมใหม่ ได้เริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ ...ชุดนักเรียนใหม่ หนังสือใหม่ คุณครูคนใหม่ (แต่เพื่อนอาจจะมีหน้าเดิมๆ บ้าง) ได้เลือกที่นั่งใหม่...และกิจวัตรที่ผมมักจะทำในเวลาเรียนก็คือ การเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่ฝนกำลังตกอยู่

เพราะอะไร? ไม่รู้-เห็นฝนตกแล้วเพลินดี ทุกอย่างจะดูชุ่มฉ่ำไปหมด น้ำจะค่อยๆ เต็มสนาม เต็มลาน บางครั้งก็แอบได้ยินเสียงกบเขียดอึ่งอ่างร้องกันระงม

กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็เสียงกริ่งหมดคาบเรียนพอดี

ฤดูหนาว ผมก็ชอบ...เพราะจะได้ใส่เสื้อกันหนาวสีสวยๆ ความเท่จะบังเกิดก็ตรงนี้ (น่า..ความคิดของเด็กๆ)

ส่วนฤดูร้อน คงไม่เกี่ยวกับโรงเรียนเท่าไหร่ เพราะฤดูร้อนมันปิดเทอมพอดีนี่นา หยุดยาว ก็จะอยู่บ้าน เพื่อนมาเล่นเกมที่บ้านมั่ง ไปเล่นที่บ้านเพื่อนมั่ง ขี่จักรยานปั่นไปโน่นไปนี่ วัยเด็กนี่ช่างมีความสุขซะจริง

พอโตขึ้นมา อยากทำแบบนั้นก็ไม่ได้แล้ว เพราะอะไร? เพราะต้องมีความรับผิดชอบ เพราะต้องหาเงิน (เงินอีกละ...ว่างๆ เขียนเรื่องทุนนิยมดีกว่า ผมล่ะเกลียดระบบนี้จริงๆ)

อา..ใช่ เพลงที่ผมชอบมาก... "ฤดูที่แตกต่าง" ตอนเด็กๆ มันจะยังมีเทปคาสเซ็ตขายใช่ปะครับ จำได้เลยว่าอดค่าขนมเกือบอาทิตย์เพื่อซื้อเทปตลับนึง ที่เป็นเพลงเดียวกันแต่มีห้าเวอร์ชั่น ตลกดีนะครับ...จ่ายเงินเป็นร้อยเพื่อฟังเพลงเพลงเดียว แต่เชื่อไหมครับว่าแต่ละเพลงเหมือนกับคนละเพลงจริงๆ เพราะฟังแล้วได้อารมณ์ที่แตกต่างกันมาก อย่างของธีร์ไชยเดชก็เหงามาก โจอี้บอยก็สนุกสนาน นภก็ให้กำลังใจ สมเกียรติก็ได้ความมั่นใจ ภาคภูมิใจ ยืนหยัด ยิ่งใหญ่ (ผมแปลอารมณ์เพลงไม่ค่อยเก่งครับ น่าจะประมาณนี้นะ)

เพลงนี้มักจะเข้ามาตอนเหงาพอดีเลย-จริงๆ นะ