Yai_iaY

เมื่อสักครู่เพิ่งดู Sad Movie จบ

หลายคนคงสงสัยว่า "นั่นมันหนังนานมาแล้วไม่ใช่เรอะ ทำไมเพิ่งมาดู"...ขอตอบตรงนี้เลยว่า ผมไม่กล้าดู กลัวร้องไห้ จริงๆ ผมเป็นคนหวั่นไหวกับหนังเศร้า (แม้จะไม่เคยร้องไห้จริงๆ ก็ตาม) แต่แล้วในที่สุดพอไม่มีอะไรทำเข้าจริงๆ ประกอบกับอยากดูหนังหนักๆ ก็เลยค้นเจอเรื่องนี้โดยบังเอิญ (ไม่งั้นก็ต้องดู "Nodame Cantabile" หรือไม่ก็ "น้ำตาหนึ่งลิตร" แทน...ไม่ไหวหรอก)

ความรักที่แตกต่างกันสี่แบบ...ว่าแล้วก็นึกถึง "ฝัน หวาน อาย จูบ" แต่นั่นไม่เศร้า...ส่วนเรื่องนี้เศร้าจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเศร้าไปทำไม ชีวิตคนเราที่สดใสมีตั้งเยอะแยะ

แต่ว่าแล้วก็นึกถึงตัวเอง และเรื่องเศร้าของตัวเอง...อืม จริงๆ แล้วคนเราทุกคนก็มีเรื่องเศร้าเหมือนกันนะ

เรื่องเศร้าในอดีตคงไม่เท่าไหร่...แต่เรื่องเศร้าที่(อาจ)จะเกิดขึ้นในอนาคตนี่สิ มันก็ทำให้ใจหวิวๆ พอสมควร อย่างไรก็ดี การวางแผนชีวิตให้ดีอาจจะทำให้ตอนอัดก๊อปปี้กับเสาไฟฟ้าจะเจ็บน้อยลง และสามารถแซะร่างออกมาประกอบใหม่ได้ (พูดราวกับปาฏิหาริย์...ก็เรื่องสมมตินี่นา)

เอาเถอะครับ...ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเหตุผลให้ตัวเองเท่าไหร่ ทำตามที่หัวใจตัวเองเรียกร้องตลอด ดังนั้นแม้กระแทกแรงแค่ไหนก็ย่อมรับได้ เพราะเจือกเลือกเอง ช้ำเอง อวดเก่ง จะโทษใคร...

แต่นี่ คือความสุขที่ผมเลือกแล้ว และอย่างที่บอก...ถ้าเหนื่อยสิบวันเพื่อหัวเราะแค่วันเดียว ผมขอยิ้มสิบวันดีกว่า