Yai_iaY

ฉันไม่รักเธอ?

เธอไม่รักฉัน?

เราไม่รักกัน

แต่ใช่ว่า...เราไม่เคยรักกัน

ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันจบลงได้อย่างไร เธอก็ไม่แน่ว่ามันจบลงได้อย่างไร

ความพิศวงที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฝนสุดท้ายแห่งวสันตฤดูพ้นผ่าน

ส่วนฤดูที่เป็นช่องว่างระหว่างหยาดน้ำตาจากฟากฟ้าและความหนาวเหน็บที่บาดผิวกายนั้น...มันคือฤดูอะไรกันแน่??

"ก้าวหน้าไปเยอะนี่"

เด็กน้อยหอบโยนอย่างเหนื่อยอ่อน เหงื่อซึมลงมาไหลเรื่อที่ปลายดาบไม้...เป็นเรื่องยากที่เขาจะได้ยินคำชมเช่นนี้ โดยเฉพาะกับอาจารย์เฒ่า

เด็กหนุ่มโยนดาบลงกับพื้น เขาไม่แม้แต่จะมองต้นเสียงที่ชื่นชมเขา เด็กหนุ่มยังคงหอบตัวโยนอยู่

เขาต้องเข้มแข็งให้ได้...

"อูย หนาวจังแฮะ"
ชายหนุ่มเป่ามือตัวเองเพื่อเรียกความอบอุ่น...เป็นเรื่องประหลาดที่ดินแดนแห่งนี้จู่ๆ ก็มีหิมะตกลงมา ทั้งที่อยู่ในเขตร้อนเกือบติดกับเส้นศูนย์สูตรแล้วแท้ๆ
เขากำลังเดินผ่านซอยลึกเพื่อมุ่งหน้าสู่บ้านของตัวเอง...สลัมซอมซ่อที่ไม่ควรเรียกว่าบ้าน น่าจะเรียกว่าที่ซุกหัวนอนมากกว่า แต่อย่างน้อยเจ้ามัฟฟี่สุนัขของเขาก็น่าจะพึงพอใจที่ผู้เป็นเจ้าของเดินทางกลับเข้ามาก่อนที่จะเข้าสู่เช้าวันใหม่
อีกไม่กี่เมตรก็จะถึงที่พักพิง แมทธิวเร่งสาวเท้า ด้วยว่าความมืดมิดในยามราตรีอาจนำพามาซึ่งบุคคลหรือบางสิ่งที่เขาไม่พึงปรารถนา
ไวกว่าที่ความคิดของเขาจะสิ้นสุด...ร่างในปีกทั้งสองก็ยืนลงมาดักหน้าเขาอย่างกระทันหัน
แมทธิวแสดงอาการตื่นตระหนก แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ตะโกนร้องหรือส่งเสียงอะไรต่อ รอบข้างของเขาก็ดูเหมือนว่าจะถูกหยุดเวลาเอาไว้ ใบไม้หยุดอยู่กลางอากาศ น้ำในคลองหยุดการเคลื่อนไหว สรรพสิ่งรอบข้างถูกหยุดนิ่งพร้อมๆ กับการมาของร่างแปลกประหลาดทั้งสอง
"ในที่สุดก็พบกันจนได้" สิ่งมีชีวิตประหลาดรูปร่างคล้ายนกแต่มีร่างกายเป็นชายเอ่ยทักทายเขา
"จะทำยังไงต่อดี" อีกร่างหนึ่งเป็นหญิง แต่ก็มีปีกอันแสนประหลาดไม่ต่างอะไรจากคู่ของเธออีกเหมือนกัน
"ก็คงต้องให้เป็นไปตามลิขิตของท่านผู้นั้น" ร่างแรกเอ่ย ก่อนที่ทั้งสองจะก้มลงหมอบต่อหน้าของแมทธิว ราวกับจะแสดงความเคารพอย่างสูง