posted on 15 Dec 2009 07:39 by yai4056 in serious
ช่วงนี้รู้สึกเวิ้งว้าง
น่าจะเป็นเพราะนิสัยเป็นเด็กๆ ที่ต้องการคนสนใจ ที่ยังแก้ไม่หายสักที (หรืออาจเป็นเพราะที่ผ่านมาเสพติดจนเป็นนิสัย มันก็เลยแก้ยาก เพราะคิดว่าเป็นอาหารที่ต้องกินอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่ความจริงแล้วมันเป็นแค่ขนมหวานที่กินมากๆ แล้วจะทำให้อ้วน และมีโรคหลายอย่างตามมา)
คำถามมากมายประเดประดังเข้ามาหาตัวเอง...ว่าชีวิตเราไม่ดีตรงไหน...ใจจริงก็แอนตี้วิธีคิดแบบ "ดูถูกคนอื่น" ว่าชีวิตเขาด้อยกว่าเรามาก...แต่ท้ายที่สุดแล้วกลไก (เบื้องต้น) ในการป้องกันตัวเองทางจิตก็คือ...คิดแบบที่คนอื่นคิด
...โคตรเกลียด pop culture เลย...เบื่อการแห่ทำอะไรตามๆ กันไป...ชีวิตที่พักผ่อนด้วยการชอปปิ้ง นั่งสตาร์บัคส์ เล่น BB เย็นไป hang out แบบ chil chill (หัวราน้ำ) ที่ผับแถวสุขุมวิท เอกมัย
เอาล่ะ ไม่ได้หมายความว่าชีวิตแบบนั้นไม่ดี...แต่คุณคงไม่ชอบกินอาหารทุกอย่างบนโลกสินะ มันก็ต้องมีอาหารที่คุณเกลียดบ้างแหละ
จริงๆ แล้ว รู้สึกว่าไม่เห็นมีทฤษฎีอะไรที่มันเป็นจริงตลอดกาลเลย คำพูดหรือคำคมหนึ่งคำมันบาดใจจี๊ดๆ ได้ ก็ต่อเมื่อมันอยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสมเท่านั้น พอหลุดจากตรงนั้นไป ก็ไม่ต่างอะไรจากเรื่องเล่าเช้านี้
การเป็นคนมีความจริงอยู่ในมือนี่ลำบากนะ รู้สึกว่าโยนๆ มันทิ้งมั่งก็ได้ (ถ้าเป็นสุข)
ตัวเองเป็นคนที่ขัดแย้งมาก แบบสุดๆ ... ดูเหมือนจะมีความคิดอ่านแบบผู้ใหญ่ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้...ก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี น่าอายยิ่งนัก
บางคนก็เถียงว่า "เป็นเด็กแล้วมันผิดตรงไหน" ก็นั่นแหละ...มันถูกกับบางสถานการณ์ที่เราต้องการพักผ่อน แต่ในเวลาที่เราต้องทำงาน ความเป็นเด็กมันจะสร้างปัญหาให้งานไม่จบ ต้องเอาความเป็นผู้ใหญ่เข้ามาช่วย
แล้วเรื่องความรักล่ะ? เราต้องเป็นเด็ก หรือเป็นผู้ใหญ่? (จะถามทำไมน้อ...คำตอบก็บอกอยู่แล้วนี่ว่า "แล้วแต่สถานการณ์)
แสดงว่า ขุนศึกผู้ที่เก่งในการใช้ชีวิต ต้องรู้จักปรับ "กลยุทธ์" ให้เหมาะกับ "การศึก" สินะ
^=^
พิมพ์เอง บ่นเอง และเริ่มรู้สึกเห็นอะไรบางอย่างรำไรแล้ว
อย่างน้อยที่สุด...การที่เลือกที่แห่งนี้เป็นที่ระบาย ก็น่าจะเป็นหนึ่งในกลยุทธ์ที่เหมาะกับการศึกสินะ
...รักคนอ่านทุกคน (แม้ไม่เท่ากัน แต่อย่าเสียใจไปเลย ^^ ยิ่งถ้ารู้จักกันมากเท่าไหร่ ก็จะรักแบบเท่ากับคนอื่นไม่ได้มากขึ้นเท่านั้น)
posted on 07 Dec 2009 12:23 by yai4056 in serious
เมื่อวาน ไปบ่นกับน้องคนนึงว่า ทำไมสิ่งที่เรียกว่า "แฟน" ถึงได้หายากหาเย็นนักนะ...
"แล้วเรื่องอื่นเป็นไงบ้าง" น้องถาม
"อ๋อ ก็เรื่องงาน ไปวิ่งยื่นใบสมัครมา เหนื่อยเลย"
"แล้วได้แอด hi5 หรือ FB บ้างรึเปล่า"
"อื๋อ?? จะบ้าเหรอ ใครจะไปทำอย่างนั้น ก็เข้าไปหาเจ้านายเลยแหละ แล้วก็เสนอคุณสมบัติไป"
"เออ แล้วทำไมไม่หาแฟนแบบนั้น"
...เออ จริงหวะ
สูตรหาแฟนที่เรียกว่า "แอด 100 คุย 10 คัด 1" นี่ ดูท่าจะเป็นอะไรที่ขัดแย้งต่อมนุษยชาติมาก เนื่องด้วยชุมชนเสมือน (Web 2.0) มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างจากสังคมจริงมากมาย โดยเฉพาะในเรื่องความคาดหวังที่สูง และความอดทนที่ต่ำ เมื่อเราเข้าสู่งโลกไซเบอร์ เราจะมีคุณสมบัตินี้โดยอัตโนมัติ
และถ้าเอาออกมาใช้ในโลกแห่งความจริง...ก็บรรลัย...เท่านั้นเอง
แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ไอ้ชีวิตที่ผ่านมาก็เริ่มด้วย web 2.0 ซะเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นถ้าหักดิบหายไปเลยอาจจะลงแดงตายได้ง่าย ดังนั้นจะค่อยๆ ลดในส่วนที่ไม่จำเป็นลง โดยเฉพาะสูตร 100-10-1 ที่ว่าเนี่ย...ยกเลิกไปเลย เพราะคาสโนวาไซเบอร์มักล้มเหลวในเรื่องความรักนอกจอ 555
แต่ทาง exteen ก็ยังคงมาเล่น เป็นบางครั้ง เนื่องจากบางครั้งก็อยากจะระบายอะไรลงไปให้คนอื่นรับรู้บ้าง
เอาล่ะครับ ถ้าคุณผู้หญิงทั้งหลายมาอ่าน entry นี้ แล้วมีโอกาสเดินสวนกับผมในโลกแห่งความเป็นจริง ก็โปรดได้รับรู้เถิดว่า จริงๆ แล้วความรักมันลอยอบอวลรอบตัวเรานี่เอง เพียงแต่เราหามันไม่เจอ เราวิ่งหนีมันลงเหว แล้วไขว่คว้ามันกลางอากาศ และรอวันที่่จะตกลงไปข้างล่าง...ตุ๊บ!
ลองกลับไป "เดิน" เข้าสู่ "สังคม" ดูบ้าง ท่าจะไม่เลวนะ
posted on 24 Nov 2009 21:35 by yai4056 in serious
ก่อนหน้านี้พยายามค้นหาอยู่ว่า ตัวเองเป็นคนยังไงกันแน่ เพราะไม่ค่อยได้สังเกตตัวเองเลย จนกระทั่งวันนึงรู้สึกว่าชีวิตมันแปลกๆ ทั้งสมหวังและผิดหวังเคล้ากันไป ก็เลยเริ่มคิดว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ ก็เลยเริ่มหันมามองตัวเอง จนพอสรุปได้ว่าตัวเองเป็นคนอย่างนี้...
- ความเครียดทุกอย่างสามารถหายไปได้ถ้าได้หลับสักงีบนึง
- ปัญหาที่แก้ไม่ได้ จะเดินหนี
- ปัญหาที่แก้ได้ แต่ยังไม่จวนตัว จะผัดเอาไว้ก่อน (สะกดถูกแล้วนะครับ)
- ไม่เหมาะที่จะสังกัดนายเพียงคนเดียว แต่เหมาะที่จะโฉบแสดงฝีมือเป็นจ๊อบๆ
- ชอบที่จะให้คนอื่นเห็นคุณค่าในตัว
- ใช้เงินเก่ง แต่โชคยังดีที่บังคับตัวเองให้เก็บเงินเข้าสหกรณ์ไว้ทุกเดือน
- ไม่ชอบจีบคนที่ไม่สนตัวเอง (อย่าเล่นตัวให้มากนะจ๊ะ ^^)
- สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในชีวิต คือ เรียน และสอน
- แต่ไม่อยากเป็นอาจารย์ เพราะเกรงว่าชีวิตจะมีแต่เรียนและสอน
- เป็นคนที่ชอบอะไรง่ายๆ และเบื่ออะไรง่ายๆ
- ลืมง่ายอีกตะหาก แต่ก็ดี เพราะมักจะลืมเรื่องร้ายๆ ได้ (ส่วนมากก็จากการนอนนี่แหละ)
